PERSOONLIJK

PERFECTIONISME: NIETS MIS MEE OF TOCH WEL?

nobodyisperfect

PERFECTIONISME? NIETS MIS MEE… OF TOCH WEL?

Perfectionisme is zowel een goede als een slechte karaktereigenschap. Mensen met dit karakter proberen alles uit hunzelf te halen. Ze willen goed presteren en streven naar het hoogst haalbare. Op het eerste gezicht is hier niets mis mee. Maar men moet wel beseffen dat deze eigenschap voor problemen kan zorgen. Het kan wel eens mis gaan zoals bij mij…

Perfectionisme is “helaas” ook een van mijn eigenschappen. Waarom schrijf ik helaas tussen de hakjes? Omdat ik aan de ene kant blij ben met deze eigenschap en aan de andere kant ook weer niet. Dankzij mijn perfectionisme ben ik ambitieus en gemotiveerd. Daar haal ik mijn kracht vandaan om door te gaan totdat ik de gestelde doelen behaald heb. Ik hou niet van opgeven. Maar sommige doelen zijn gewoon niet haalbaar. In plaats van “willen” wordt het “moeten”. Dat is geen doel meer maar een verplichting. Ik dwing mijzelf om een doel te behalen. Ondanks dat kreeg ik het gevoel dat ik mijzelf moet bewijzen. Dit met alle gevolgen van dien.

Hoe is bij mij deze eigenschap ontstaan?

Pas niet lang geleden heb ik ontdekt dat deze eigenschap een onderdeel is van mijn karakter. Voorheen was het niet zo. Ik stelde nooit de lat zo hoog als nu. Voordat ik aan mijn studie bachelor rechten begon, moest ik een aantal taaldiploma’s halen. Mijn taalbeheersing moest op een bepaald niveau zijn. Logisch. Dat ging prima. Ik verwachte veel van mijzelf maar wel binnen een bepaalde grens.

Daarna ging ik studeren. In het eerste jaar had ik nogal taalproblemen. De juridische taal vond ik toen erg moeilijk. Het leek alsof ik een nieuwe taal aan het leren ben. Maar dat was geen ramp. Ik volgde extra taallessen bij een goede docent. Uiteindelijk heb ik mijn propedeuse in een jaar gehaald met een gemiddelde cijfer een 7. Ik was erg trots op mijzelf. Toen gaf ik mijzelf een schouderklopje.

Maar dan…

Daarna besloot ik om naar de universiteit te gaan. In het begin ging het goed. De eerste tentamens heb ik met een 6 behaald. Ja, gehaald is gehaald, zou je denken. Maar niet volgens een perfectionist! Ik begreep niet waarom ik maar een 6 heb gekregen. Een 6 vond ik niet goed genoeg omdat ik weet dat ik een veel hoger cijfer verdien. Toen heb ik besloten om meer te leren. Dat ging wel ten koste van mijn sociale contacten, vrije tijd en het allerbelangrijkste ten koste van mijn relatie. Maar op dat moment besefte ik dit niet. Ik wilde iets bereiken en dat ging voor.

Ik deed goed mijn best maar ik zag geen vooruitgang. Het ging zelf de andere kant op. Voor een tentamen waar ik super veel voor heb gestudeerd, kreeg ik een onvoldoende. Voor een andere tentamen kreeg ik weer maar een 6. Toen begon ik langzamerhand de hoop te verliezen. Daarbij kreeg ik veel stres, kon niet slapen en kreeg lichamelijke klachten. Alles werd mij te veel en ik raakte overspannen. Het was dus tijd om een keuze te maken. Toen besloot ik om te stoppen de universitaire opleiding. Het voelde alsof ik verloren was. Ik moest mijn droom opgeven. Dit was een van de moeilijkste beslissing in mijn leven. Na dit alles duurde het erg lang totdat ik weer mijzelf kon zijn. Toen heb ik een stapje terug gedaan en heb mijn bacheloropleiding aan de hogeschool voortgezet. Achteraf ben ik erg blij met deze beslissing. Ik heb mijzelf gered.

Maar de perfectionisme zit nog steeds in mij. In het tweede jaar van mijn studie wilde ik steeds betere cijfers halen. Het ging super goed. Mijn doel was om de hoogste cijfers te halen. Wel eens was mijn resultaat het beste van alle tentamendeelnemers. Het leek net een wedstrijd met mijzelf! Mijn hoogst behaalde cijfer was een 10. Dat was echt tof maar daarna was ik echt op. Gelukkig kon ik toen tijdens de vakantie bijkomen. Na een maand was alles weer goed.

Maar dan ging ik over naar het derde jaar. Naast mijn studie werkte ik (en nog steeds) 32 uur per week. Dit is best zwaar. Desondanks streefde ik naar het hoogst haalbare. Iedere avond en vaak in de weekenden was ik aan het studeren. Op een gegeven moment werd het steeds zwaarder. Ik was weer moe, was prikkelbaar en kreeg lichamelijke klachten. Het enige wat ik op dat moment wilde was het stoppen met mijn studie en werk en wegrennen van alles. Maar dat kon niet. Ik moest doorgaan. Ik hoopte alleen dat de tijd snel voorbij zou gaan zodat ik de nodige rust tijdens mijn vakantie kan nemen. Tijdens de vakantie heb ik veel gedacht over mijn gedrag. Graag wilde ik het veranderen want het leven op deze manier is niet leuk!

Waarom verwacht ik zo veel van mijzelf?

Dit is een goede vraag maar ik weet deze te beantwoorden. Van mijzelf mag ik geen fouten maken. Steeds heb ik een stem in mijn hoofd dat alles beter kan. Voor kritiek sta ik echter altijd open. Er zijn geen perfecte mensen op deze aarde maar toch wil ik steeds mijzelf bewijzen.

Hoe verder?

Momenteel zit ik in het laatste jaar van mijn bachelor. Uiteraard wil ik al mijn tentamens halen en tijdig afstuderen. De perfectionisme heb ik nog steeds in mijn achterhoofd. Dit is een onderdeel van mijn karakter en het zal ook zo blijven. Toch moet ik het een beetje loslaten. De vraag is hoe? Hoe ga ik mijn doelen stellen en hoe zal ik met deze omgaan zonder dat ik steeds ontevreden ben over mijzelf?

Mijn allereerste stap was het besef van mijn gedrag. Eindelijk heb ik toegegeven dat ik perfectionistisch ben. Mijn volgende stap is om te proberen om dit onder controle te houden. Telkens als ik vreemde stemmen in mijn hoofd krijg, zal ik proberen deze uit te schakelen.

Dit is het grootste doel dat ik ooit aan mijzelf heb gesteld. Met veel kracht en moed ga ik proberen om dit doel te behalen. Dit zou mijn leven vermakelijken.

 

Conclusie

Met het perfectionisme is helemaal niets mis mee mits je weet waar je grens ligt.

 

 

 

 

 

 

Dit vind je misschien ook leuk

0 reacties

Laat een reactie achter